Ο Τομ Ρόμπινς στο βιβλίο του «το άρωμα του ονείρου» αναφέρεται στην ιδέα ότι οι θεοί ¨ζουν¨ όσο οι άνθρωποι τους θυμούνται και πιστεύουν σε αυτούς. Όταν οι άνθρωποι παύουν να πιστεύουν σε έναν θεό ή να του δίνουν σημασία, τότε εκείνος ¨ξεθωριάζει¨ και χάνεται. Η αντιστροφή της προηγούμενης ιδέας είναι ότι όταν οι άνθρωποι πιστεύουν ή δίνουν σημασία σε μία έννοια, αντικείμενο ή σύμβολο, τότε ¨κατασκευάζουν¨ μία θεότητα. Όπως οι θεοί είναι ένα κατασκεύασμα των ανθρώπων, έτσι είναι και η τεχνολογία. Οι επισκέπτες του μαντείου της Δωδώνης χάραζαν τις ερωτήσεις τους προς τους θεούς Δία και Διώνη πάνω σε λεπτά φύλλα μόλυβδου: τα χρηστήρια ελάσματα. Πλέον, έχουμε πάψει να χαράζουμε τα ερωτήματα μας, τα πληκτρολογούμε και συνομιλούμε άμεσα με μηχανές που διαθέτουν τεχνητή νοημοσύνη. Η διαδικασία και το μέσο μπορεί να έχουν αλλάξει, η ανάγκη όμως παραμένει η ίδια. Και στις δύο περιπτώσεις, ο άνθρωπος απευθύνεται σε κάτι έξω από αυτόν, κάτι το ¨ανώτερο¨, έναν παντογνώστη, για να τον βοηθήσει να λύσει κάποιο πρόβλημα δίνοντάς του απαντήσεις/πληροφορίες. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα μετα-ψηφιακό πλαίσιο, όπου η ψηφιακή τεχνολογία είναι δεδομένη και υπάρχει παντού, σαν το οξυγόνο. Φαίνεται να ζούμε σε μία εποχή τεχνοκρατική, με έντονο στοιχείο ορθολογισμού και εκλογίκευσης, που έχει την τάση να καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο από το φανταστικό, το πνευματικό, το ¨μάγεμα¨. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, συστήματα τεχνητής νοημοσύνης (AI) όπως το «ChatGPT» γίνονται τα σύγχρονα προσωπικά χρηστήρια, με τα οποία προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τους σημερινούς μας ¨θεούς¨. Το έργο «_ψηφιακό_χρηστήριο» είναι μία assemblage εικαστική πρόταση, που κινείται μεταξύ της εννοιολογικής προσέγγισης, του κειμένου και του ready-made. Σχολιάζει την σχέση ανθρώπου – τεχνολογίας – πνευματικού κόσμου σήμερα.
Παρουσιάστηκε στην ομαδική έκθεση «Εἰ λώιον καὶ ἄμεινον ἔσται». Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων, το 2026. Επιμέλεια: Γιάννης Κόκκαλης και Ευδοξία Καραγιαννοπούλου.
